Dział: Kardiologia

Leki z grupy β-adrenolityków mają zastosowanie nie tylko w chorobach układu sercowo-naczyniowego, ale również w terapii chorych z migrenami, zaburzeniami lękowymi czy nadczynnością tarczycy. Bisoprolol, selektywny β1-adrenolityk, zarejestrowany jest w monoterapii do leczenia nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej, a w leczeniu skojarzonym do leczenia umiarkowanej do ciężkiej przewlekłej niewydolności serca z upośledzoną funkcją skurczową lewej komory serca (EFLV ≤ 35%). Wyniki badań z użyciem bisoprololu pokazują, że jest to lek bezpieczny i skuteczny w wyżej wymienionych grupach chorych, a jego zastosowanie wiąże się z wieloma korzyściami klinicznymi w grupie chorych najbardziej obciążonych.

Zaburzenia gospodarki lipidowej w cukrzycy stanowią powszechny i ważny praktycznie problem kliniczny. Obecnie w farmakoterapii zaburzeń lipidowych w Polsce mamy do dyspozycji statyny, ezetymib, inhibitory PCSK9, fibraty i wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Ezetymib jest powszechnie dostępnym, skutecznym i tanim lekiem hipolipemizującym, który ma udowodnione zastosowanie w przypadkach braku skuteczności lub nietolerancji statyn, a także jest ważnym składnikiem terapii łączonej w przypadku, gdy poprawa parametrów lipidowych po zastosowaniu statyn nie pozwoli na osiągnięcie docelowych wartości terapeutycznych. Ezetymib jest wybiórczym inhibitorem wchłaniania cholesterolu na poziomie rąbka szczoteczkowego jelit, co powoduje zmniejszenie stężenia cholesterolu we krwi oraz jego transportu do wątroby. Skuteczność ezetymibu została potwierdzona w badaniach klinicznych SEAS, SHARP i IMPROVE-IT. Istnieją dowody naukowe na większe bezpieczeństwo terapii łączonej ezetymibem z małą lub średnią dawką statyny przed eskalacją monoterapii statynami do dawek wysokich i bardzo wysokich. Takie postępowanie może być skuteczniejsze w osiąganiu zakładanych celów terapeutycznych, co udowodniono w badaniu klinicznym RACING.

11 i 12 lipca 2022 roku w Klinice Kardiologii Instytutu Chorób Serca w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym we Wrocławiu przeprowadzono po raz pierwszy na Dolnym Śląsku sześć zabiegów angioplastyki wieńcowej z wykorzystaniem aterektomii orbitalnej. O nowej metodzie, która przynosi nadzieję dla najbardziej wymagających pacjentów cierpiących na silne uwapnienie zwężeń miażdżycowych, opowiada prof. dr hab. Krzysztof Reczuch, kierownik kliniki.

Nadciśnienie tętnicze uznawane jest za najważniejszy modyfikowalny czynnik ryzyka chorób układu krążenia. Obecnie wyróżniamy pięć podstawowych grup leków hipotensyjnych. Jedną z nich są antagoniści wapnia, wśród których jedną z najnowszych cząsteczek jest lerkanidypina. W literaturze znajdujemy liczne dane dotyczące dodatkowych korzyści płynących z jej zastosowania.

Zaburzenia gospodarki lipidowej stanowią istotny problem w codziennej praktyce klinicznej. Chociaż możliwości terapeutyczne tej grupy chorych są aktualnie bardzo szerokie, niestety nadal większość pacjentów nie osiąga celów terapeutycznych. Standardem postępowania w leczeniu dyslipidemii pozostają nadal statyny, jednak w przypadku braku ich skuteczności lub nietolerancji zaleca się dołączenie do takiej terapii ezetymibu. Co więcej, dopuszcza się terapię kombinowaną (statyna + ezetymib) od początku leczenia zaburzeń lipidowych u tych chorych, u których szacowana poprawa parametrów lipidowych po zastosowaniu jedynie satyny nie pozwoli na osiągnięcie docelowych wartości cholesterolu LDL.

Pomimo postępów w diagnostyce i leczeniu niewydolności serca rokowanie pacjentów pozostaje niekorzystne. W patofizjologii niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (HFrEF, heart failure with reduced ejection fraction) ważną rolę odgrywają szlaki neurohormonalne, głównie aktywacja układu współczulnego i układu renina-angiotensyna-aldosteron oraz układ peptydów natriuretycznych. Według aktualnych wytycznych Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczących niewydolności serca zaleca się stosowanie sakubitrylu/walsartanu zamiast inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I, angiotensin-converting enzyme inhibitors) lub antagonistów receptora dla angiotensyny II (ARB, angiotensin receptor blockers) u ambulatoryjnych pacjentów z HFrEF, którzy pozostają objawowi pomimo optymalnej terapii niewydolności serca.

Hipertrójglicerydemia jest ważnym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego. W populacji pacjentów z cukrzycą bardzo często stwierdza się triadę objawów złożoną z wysokich wartości trójglicerydów, niskich wartości cholesterolu HDL i zwiększonej zwartości cholesterolu LDL, którą określa się terminem dyslipidemii aterogennej. Stosowanie fibratów pozostaje najefektywniejszą formą terapii w hipertrójglicerydemii, w tym skojarzonej z dyslipidemią aterogenną. W badaniu ACCORDION wykazano długoterminowy korzystny efekt stosowania fenofibratu u chorych z cukrzycą i dyslipidemią aterogenną w odniesieniu do śmiertelności z wszystkich przyczyn, śmiertelności z powodu schorzeń sercowo-naczyniowych i poważnych zdarzeń związanych z chorobą wieńcową. Według zaleceń Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego należy rozważyć leczenie fibratami u chorych, u których w trakcie leczenia statynami uzyskano normalizację cholesterolu LDL, ale w dalszym ciągu utrzymuje się wysokie stężenie trójglicerydów (> 2,3 mmol/l), a w przypadku stężenia trójglicerydów > 5,6 mmol/l leczenie należy rozpocząć od fibratów.

Novels in stroke prevention among patients with atrial fibrillation