Cukrzyca typu 2 kwalifikuje chorego do wysokiego lub bardzo wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego. Inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2, czyli flozyny, stanowią korzystny wybór u chorych na cukrzycę typu 2 nie tylko w odniesieniu do normalizacji glikemii, lecz równie istotny jest ich wpływ na obniżenie wartości ciśnienia tętniczego, redukcję masy ciała oraz zmniejszenie ryzyka wystąpienia niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowo-nerkowych, co udowodniono w licznych badaniach. Mogą być stosowane w monoterapii, przy nietolerancji metforminy lub w połączeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, w tym insuliną. Aktualnie obowiązujące rozszerzone kryteria refundacyjne obejmują m.in. pacjenta z cukrzycą typu 2 leczonego co najmniej dwoma lekami hipoglikemizującymi, z HbA1c ≥ 7,5% oraz bardzo wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym rozumianym jako: potwierdzona choroba sercowo-naczyniowa; uszkodzenie innych narządów objawiające się poprzez białkomocz lub przerost lewej komory lub retinopatię; obecność 3 lub więcej głównych czynników ryzyka, tj. wiek ≥ 55 lat dla mężczyzn oraz ≥ 60 lat dla kobiet, dyslipidemię, nadciśnienie tętnicze, palenie tytoniu i otyłość. W codziennej praktyce są lekami dobrze tolerowanymi i bezpiecznymi do zastosowania.
Dział: Kardiologia
Nadciśnienie tętnicze charakteryzuje się pewnymi odrębnościami u pacjentów w wieku podeszłym w stosunku do młodszej populacji. Ryzyko wystąpienia zespołu kruchości, hipotonii ortostatycznej czy oporności na leczenie wymaga spersonalizowanego postępowania – modyfikacji celów terapeutycznych oraz doboru terapii. W tej grupie chorych ważne jest osiągnięcie celów terapeutycznych przy zachowaniu jak najwyższego profilu bezpieczeństwa leczenia.
Niezastawkowe migotanie przedsionków to postać migotania przedsionków, która występuje u pacjentów bez mechanicznej zastawki serca lub istotnej (umiarkowanej lub ciężkiej) stenozy mitralnej. Kluczowym aspektem terapii jest prewencja zdarzeń zakrzepowo-zatorowych. Rywaroksaban jest selektywnym, bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa, który zapobiega konwersji protrombiny do trombiny, co skutkuje zahamowaniem tworzenia skrzepów. Rywaroksaban to skuteczna i bezpieczna opcja leczenia przeciwzakrzepowego u pacjentów z NVAF. Jego skuteczność została potwierdzona w badaniu ROCKET AF. Dodatkowo rywaroksaban w dawce 2,5 mg dwa razy dziennie w połączeniu z ASA to skuteczna strategia dla pacjentów z zaawansowaną chorobą wieńcową lub miażdżycą tętnic obwodowych, zmniejszająca ryzyko poważnych zdarzeń zakrzepowych.
Zaburzenia lipidowe są bardzo często występującym w Polsce czynnikiem zwiększającym ryzyko sercowo-naczyniowe. W przeprowadzonym w naszym kraju w latach 2013–2014 badaniu WOBASZ II hipercholesterolemię stwierdzono u 70,3% mężczyzn i 64,3% kobiet. Złotym standardem w leczeniu hipercholesterolemii są inhibitory enzymu reduktazy HMG-CoA, czyli statyny. Najsilniej działającą statyną jest rosuwastatyna. Nie zawsze jednak sama terapia inhibitorami reduktazy HMG-CoA jest wystarczająco skuteczna i w części przypadków nie można dzięki niej odpowiednio kontrolować znacznie podwyższonego poziomu lipidów. Dobrym wyjściem w takiej sytuacji jest dołączenie do terapii ezetymibu, leku działającego w innym mechanizmie niż inhibitory reduktazy HMG-CoA. Ezetymib wybiórczo hamuje wchłanianie cholesterolu i steroli roślinnych ze światła jelita. W Polsce dostępne są preparaty łączone (SPC) zawierające najsilniej działający inhibitor reduktazy HMG-CoA – rosuwastatynę oraz ezetymib w jednej tabletce. Obecne w naszym kraju preparaty SPC zawierają ezetymib w dawce 10 mg oraz rosuwastatynę w jednej z 5 dawek (5, 10, 15, 20, 40 mg). Takie zróżnicowanie dawek leków w preparatach SPC pozwala na indywidualizację terapii dla danego pacjenta.
Nowe wyzwania w leczeniu niewydolności serca wymagają innowacyjnego i interdyscyplinarnego podejścia. Optymalna farmakoterapia niewydolności serca pozwala na poprawę rokowania, redukcję śmiertelności oraz liczby hospitalizacji z powodu zaostrzeń niewydolności serca. Choć farmakoterapia znacząco poprawiła wyniki leczenia, śmiertelność w tej grupie pacjentów wciąż pozostaje wysoka. Rozwój technologii, personalizacja terapii oraz uwzględnienie psychospołecznych aspektów choroby mogą odegrać kluczową rolę w poprawie wyników leczenia i jakości życia pacjentów. Zintegrowane podejście do terapii może przyczynić się do poprawy wyników leczenia tej grupy chorych.
W listopadzie 2024 roku odbyły się pierwsze na Śląsku zabiegi wszczepienia nowego bezelektrodowego dwujamowego stymulatora serca. Zabiegi z zastosowaniem nowej technologii wykonano w III Katedrze i Klinice Kardiologii Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu. Dwa komunikujące się ze sobą stymulatory-kapsułki poprawiają synchronizację stymulacji między przedsionkiem a prawą komorą serca. Dzięki temu terapia bradykardii (zbyt wolnego rytmu serca) jest skuteczniejsza i poprawia jakość życia pacjentów.
Choroby sercowo-naczyniowe pozostają główną przyczyną zgonów na świecie, a nadciśnienie tętnicze jest jednym z najważniejszych czynników ryzyka. W 2024 r. Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne oraz Europejskie Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego opublikowały zaktualizowane wytyczne dotyczące diagnostyki i leczenia nadciśnienia tętniczego, które zastąpiły dokument z 2018 r.
Dyslipidemia, definiowana jako nieprawidłowy poziom lipidów we krwi, jest jednym z kluczowych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (ang. cardiovascular diseases – CVD), między innymi miażdżycy, zawału serca oraz udaru mózgu. Nowe wytyczne wprowadzają istotne zmiany w diagnostyce, leczeniu oraz strategiach prewencji, które mają na celu zmniejszenie ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych u naszych pacjentów.
Zespół metaboliczny jest znanym czynnikiem chorobowości i śmiertelności związanym z chorobami układu sercowo-naczyniowego, stanowiącym istotny problem zdrowia publicznego. W artykule dokonano krótkiego przeglądu obrazu klinicznego zespołu metabolicznego, jego składowych i powiązań między nimi oraz możliwych powikłań. Na podstawie ostatnio opublikowanych wytycznych przedstawiono tez pokrótce strategie leczenia i profilaktyki.
Prawie 1/3 dorosłych Polaków choruje na nadciśnienie tętnicze, przy czym ponad 20% kobiet i 40% mężczyzn nie zdaje sobie z tego sprawy. Problem nasila się wraz z wiekiem i po 64. roku życia dotyczy już 2/3 mężczyzn i 80% kobiet. Rozpoznanie nadciśnienia tętniczego nie jest trudne, ale to dopiero połowa sukcesu. Konieczne jest skuteczne leczenie – takie, które pozwala osiągnąć prawidłowe wartości ciśnienia tętniczego. Jak walczyć z nadciśnieniem oraz jakie konsekwencje niesie za sobą ta choroba, mówi dr n. med. Tomasz Deptuch, kardiolog American Heart of Poland.
Beta-blokery, w tym bisoprolol, są kluczowymi lekami stosowanymi w terapii zaburzeń rytmu serca, takich jak migotanie przedsionków, częstoskurcze nadkomorowe oraz arytmie niedokrwienne. Dzięki selektywnemu działaniu na receptory β1 bisoprolol skutecznie kontroluje częstość rytmu serca, zwalnia przewodnictwo przedsionkowo-komorowe oraz zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Jego wysoka selektywność minimalizuje ryzyko działań niepożądanych, co czyni go preferowanym lekiem u pacjentów z chorobami układu oddechowego. Bisoprolol jest szczególnie skuteczny w leczeniu migotania przedsionków oraz w prewencji epizodów częstoskurczu nadkomorowego, a także zmniejsza ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych. Dzięki swojej skuteczności i bezpieczeństwu bisoprolol odgrywa istotną rolę w nowoczesnej terapii zaburzeń rytmu serca.
Choroba naczyń wieńcowych, choroby tętnic obwodowych oraz udary mózgu najczęściej spowodowane są współwystępującą choroba miażdżycową. Mimo stosowania tradycyjnej terapii przeciwpłytkowej, opartej na kwasie acetylosalicylowym (ASA), u części pacjentów nadal występują incydenty niedokrwienne, takie jak zawały serca i udary. Nowoczesne podejścia skupiają się na połączeniu ASA z terapią przeciwkrzepliwą, szczególnie rywaroksabanem w małej dawce (2,5 mg dwa razy dziennie), co wykazało skuteczność w redukcji incydentów niedokrwiennych. Wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC) zalecają, aby rozważyć stosowanie takiej terapii skojarzonej u pacjentów z wysokim ryzykiem niedokrwienia, ale przy niskim ryzyku krwawienia. Leczenie takie należy rozważyć szczególnie u osób z cukrzycą, przewlekłą chorobą nerek oraz wielonaczyniową chorobą naczyń wieńcowych. Terapia skojarzona ASA z rywaroksabanem przynosi największe korzyści pacjentom z przewlekłą chorobą miażdżycową o wysokim ryzyku, umożliwiając skuteczniejszą prewencję wtórną.