Dołącz do czytelników
Brak wyników

Kardiologia

11 grudnia 2020

NR 24 (Listopad 2020)

Badanie CREDENCE – co należy wiedzieć o kanagliflozynie?

26

Kanagliflozyna, przedstawiciel inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego (flozyn), pozwala na skuteczną redukcję glikemii u chorych z cukrzycą typu 2 w mechanizmie zwiększenia glikozurii. Lek ten ma udokumentowaną skuteczność w redukcji ryzyka wystąpienia złożonego punktu końcowego pod postacią zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału serca niezakończonego zgonem i udaru mózgu niezakończonego zgonem. Badanie CREDENCE to pierwsze badanie ukierunkowane na ocenę funkcji nerek jako pierwszorzędowego punktu końcowego u chorych z cukrzycą i przewlekłą chorobą nerek poddanych leczeniu kanagliflozyną. Wyniki badania wskazują na skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kanagliflozyny u wyżej wymienionych chorych oraz na redukcję liczby poważnych incydentów sercowo-naczyniowych, a przede wszystkim na poprawę parametrów nerkowych w szerokim spektrum podgrup – zarówno w grupie prewencji pierwotnej, jak i wtórnej.

Wprowadzenie

Cukrzyca typu 2 jest wiodącą przyczyną schyłkowej choroby nerek, która nieuchronnie prowadzi do konieczności rozpoczęcia leczenia nerkozastępczego. Na chwilę obecną szacuje się, że w Polsce średnio u co piątej osoby z rozpoznaną cukrzycą typu 2 występuje konieczność leczenia nerkozastępczego, co nie tylko wiąże się z gorszym rokowaniem tych chorych, ale również w znamienny sposób wpływa na komfort życia.
Wyniki dotychczasowych badań mających na celu ocenę skuteczności i bezpieczeństwa stosowania inhibitorów kotransportera sodowo glukozowego (SGLT2) wskazują, że poza korzystnym wpływem na układ sercowo-naczyniowy, mogą one również protekcyjnie wpływać na nerki. Dotychczasowe badania z udziałem flozyn, tj. badanie CANVAS, EMPAREG-OUTCOME, DECLERE-TIMI, nie były jednak ukierunkowane na chorych z upośledzoną funkcją nerek ani też ocena funkcji nerek nie stanowiła pierwszorzędowego punktu końcowego w tych badaniach, stąd też kanagliflozyna, empagliflozyna czy dapagliflozyna nie były jak dotąd zalecane u chory z GFR <60 m/min.

POLECAMY

Kanagliflozyna

Jednym z przedstawicieli inhibitorów SGLT2 jest kanagliflozyna, która, podobnie jak inne leki z grupy flozyn, w tym empagliflozyna i dapagliflozyna, ma potwierdzoną w badaniach randomizowanych udowodnioną skuteczność w poprawie kontroli glikemii u chorych z cukrzycą typu 2, zarówno w monoterapii, jak i w terapii kombinowanej z metforminą lub insuliną. Co więcej, pozwala na obniżenie glikemii na czczo oraz przyczynia się do redukcji masy ciała. Niestety, z uwagi na mechanizm działania, jej stosowanie wiąże się z istotnie większą częstością zakażeń dróg moczowych oraz dróg rodnych u kobiet.
Wyniki badania CANVAS (Canagliflozin Cardiovascular Assessment Study) wskazują, że lek ten u chorych z cukrzycą typu 2 zmniejsza ryzyko wystąpienia złożonego punktu końcowego pod postacią zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału serca niezakończonego zgonem i udaru mózgu niezakończonego zgonem, jednak nie wpływa na redukcję wystąpienia poszczególnych punktów końcowych. Niemniej jednak zastosowanie kanagliflozyny u chorych z cukrzycą typu 2 i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym pozwala dodatkowo na obniżenie ryzyka hospitalizacji o 6%, zmniejszenie ryzyka hospitalizacji z powodu niewydolności serca o ponad 30%, zmniejszenie ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych i hospitalizacji z powodu niewydolności sercowej o ponad 20%.
Subanaliza badania CANVAS, ukierunkowana głównie na ocenę ryzyka nerkowego u chorych z cukrzycą typu 2, wykazała ponadto korzyści w zakresie funkcji nerek pod postacią m.in. redukcji albuminurii, obniżenia konieczności zastosowania terapii nerkozastępczej oraz redukcji zgonów z przyczyn nerkowych nawet o 40% w grupie leczonej kanagliflozyną w porównaniu do placebo.

Badanie CREDENCE 

Celem badania CREDENCE (Canagliflozin and Renal Events in Diabetes with Established Nephropathy Clinical Evaluation) było porównanie skuteczności i bezpieczeństwa kanagliflozyny u pacjentów z cukrzycą i rozpoznaną chorobą nerek w porównaniu z placebo w zapobieganiu klinicznie istotnym chorobom nerek oraz chorobom układu sercowo-naczyniowego. Jest to pierwsze badanie z udziałem flozyn ukierunkowane na ocenę funkcji nerek jako pierwszorzędowego punktu końcowego. Badanie było randomizowane, podwójnie ślepe, sterowane zdarzeniami i kontrolowane placebo w 34 krajach i obejmowało 4401 dorosłych z cukrzycą typu 2. Średni czas obserwacji wynosił 2,62 roku.
Do badania włączano osoby w wieku co najmniej 30 lat z cukrzycą typu 2, u których stężenie HbA1c mieściło się w przedziale 6,5–12%, ze zdefiniowaną chorobą nerek (tj. szacowany współczynnik przesączania kłębuszkowego od ≥ 30 do < 90 ml/min/1,73 m2 i albuminuria – stosunek albuminy do kreatyniny w moczu od > 300 do ≤ 5000mg/g). Co więcej, wszyscy pacjenci włączeni do badania stosowali leki z grupy blokujących układ układ renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), tj. inhibitor enzymu konwertującego (ACEI) lub sartan, czyli na chwilę obecną jedyną terapię mającą działanie nefroprotekcyjne.

Korzyści sercowo-naczyniowe

Kanagliflozyna w porównaniu z placebo zmniejszała ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem lub udaru mózgu bez zgonu (9,9% vs. 12,2%; p = 0,01), oraz zmniejszała ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych (5,0% vs. 6,4%), zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem (3,2% vs. 4,0%) i udaru mózgu niezakończonego zgonem (2,4% vs. 3,0%).
Co więcej, zastosowanie kanagliflozyny w porównaniu do placebo (12,4% vs 16,4%) powodowało również obniżenie ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem, udaru mózgu niezakończonego zgonem, hospitalizacji z powodu niewydolności serca lub hospitalizacji z powodu niestabilnej dławicy.
Ponadto, leczenie kanagliflozyną pozwalało na istotną redukcję ryzyka wystąpienia złożonego punktu końcowego pod postacią zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca (8,1% vs. 11,5%; p < 0,001) i hospitalizacji z powodu niewydolności serca (4,0% vs. 6,4%; p < 0,001) w całej populacji.

Prewencja pierwotna i wtórna zdarzeń sercowo-naczyniowych

Spośród wszystkich pacjentów włączonych do badania 49,6%, tj. 2181 chorych, nie miało wcześniejszego wywiadu w kierunku chorób układu sercowo-naczyniowego, stąd byli rozpatrywani pod kątem prewencji pierwotnej wystąpienia niekorzystnego zdarzenia sercowo-naczyniowego. Chorzy ci byli młodsi (61,4 vs. 64,6 roku), z krótszym czasem trwania cukrzycy (15,2 vs. 16,4 roku), ale z podobną funkcją nerek (eGFR 56,8 vs. 55,5 ml/min/1,73 m2, albuminuria 943 vs. 903 mg/g).
Zarówno zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, jak i hospitalizacja z powodu niewydolności serca występowały częściej w grupie chorych prewencji wtórnej otrzymującej placebo niż w grupie prewencji pierwotnej (15,1% vs. 7,9%), podobnie poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, tj. zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem lub udar niezakończony zgonem 
(16,1% vs. 8,3%).
Podanie kanagliflozyny pozwoliło na redukcję liczby zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych i hospitalizacji z powodu niew...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Choroby Cywilizacyjne w Praktyce Lekarskiej – Kardiologia i diabetologia"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • Zniżki w konferencjach organizowanych przez redakcję
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy