Neuroosteoartropatia Charcota w codziennej praktyce

Cukrzycowa neuropatia obwodowa jest statystycznie najczęściej występującym przewlekłym powikłaniem cukrzycy i dotyczy około 50% pacjentów z cukrzycą zarówno typu 1 (DM1), jak i 2 (DM2). Najczęstszą postacią neuropatii cukrzycowej jest symetryczna polineuropatia obwodowa, dotycząca nawet 75% przypadków [1–2]. Postawienie diagnozy wymaga wykluczenia innych znanych przyczyn neuropatii: choroby alkoholowej, czynników toksycznych, w tym neurotoksycznych chemioterapeutyków, niedoborów witaminowych (głównie witaminy B12), defektów dziedzicznych (choroba Charcot Marie Tooth, amyloidoza, porfiria, kiła) [2].
Do cech charakterystycznych należy skarpetkowo-rękawiczkowe rozmieszczenie dolegliwości, głównie należących do obszaru zaburzeń w zakresie czucia dotyku, bólu i temperatury. Zaburzenia dotyczą także czucia wibracji i propriocepcji [3]. Możliwe jest także występowanie postaci bólowej neuropatii, w której dominują objawy o charakterze mrowienia, pieczenia czy drętwienia, często wymagające specyficznego leczenia przeciwbólowego z użyciem środków przeciwdepresyjnych i przeciwdrgawkowych (przede wszystkim gabapentyny, pregabaliny czy duloksetyny. Wystąpienie charakterystycznych dla neuropatii deformacji czy owrzodzeń pozwala na rozpoznanie zespołu stopy cukrzycowej. Zespół stopy cukrzycowej według światowej organizacji zdrowia (WHO) definiujemy jako „obecność owrzodzeń, infekcji, destrukcji tkanek głębokich związanych z neuropatią oraz różnego stopnia niedokrwieniem kończyny dolnej” [3].
Do szczególnych postaci zespołu stopy cukrzycowej należy rozwijająca się niekiedy w toku choroby neuropatyczna osteoartropatia Charcota (Charcot neuro-osteoarthropathy, CN). Stopa Charcota dotyczy 0,1%–0,4% chorych na cukrzycę [4–5]. Samo schorzenie jest przede wszystkim chorobą kości i stawów...