Cukrzyca typu 2 i otyłość zwiększają ryzyko wielu nowotworów złośliwych, dlatego ich profilaktyka i leczenie powinny stanowić element strategii ograniczania zarówno powikłań sercowo-
-naczyniowych, jak i ryzyka onkologicznego. Postęp terapii onkologicznych poprawił przeżywalność w wielu nowotworach, jednak nowe leki mogą wywoływać nieoczywiste działania metaboliczne, w tym efekt diabetogenny związany z insulinoopornością lub upośledzeniem wydzielania insuliny. Znajomość mechanizmów rozwoju specyficznych rodzajów cukrzycy w trakcie leczenia onkologicznego pozwala wybrać optymalną terapię hipoglikemizującą. Leki przeciwcukrzycowe nie stanowią obecnie standardu leczenia przeciwnowotworowego, ale poprawa kontroli glikemii, zmniejszenie insulinooporności i ograniczenie stanu zapalnego mogą wspierać tolerancję terapii onkologicznej oraz ogólny stan chorego. W przyszłości wybrane leki przeciwcukrzycowe mogą znaleźć miejsce w bardziej spersonalizowanych schematach leczenia skojarzonego. Skuteczne leczenie pacjenta z cukrzycą i chorobą nowotworową wymaga wspólnych, wzajemnie uzupełniających się kompetencji diabetologa oraz onkologa. Onkodiabetologia jest naturalnym punktem zbieżności, w którym współpraca specjalistów przekłada się na lepszą, całościową opiekę nad chorym.
Autor: Michał Kania
W ciągu ostatnich 20 lat byliśmy świadkami dynamicznego rozwoju technologii medycznych wykorzystywanych w diabetologii. Systemy automatycznego podawania insuliny (automated insulin delivery, AID) przez pompy pracujące w trybie hybrydowej lub zaawansowanej hybrydowej pętli zamkniętej ([advanced] hybrid closed loop, [A]HCL), poprzez częściowo autonomiczne dawkowanie insuliny, umożliwiają znaczną poprawę kontroli metabolicznej cukrzycy, zapobiegając niedocukrzeniom i skracając czas spędzony w hiperglikemii. W artykule omówiono perspektywę historyczną systemów AID, aktualnie dostępne na rynku rozwiązania wraz z ich charakterystyką oraz kierunki dalszego rozwoju tej technologii.