Leczenie niedoczynności tarczycy lewotyroksyną – wskazania, metody i cele terapii

Niedoczynność tarczycy stanowi jeden z najczęstszych problemów endokrynologicznych w codziennej praktyce tak lekarzy endokrynologów, lekarzy internistów, jak i lekarzy pierwszego kontaktu. Najczęstsze przyczyny niedoczynności tarczycy to przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (choroba Hashimoto) oraz stan po radioterapii lub operacji z powodu wola, a jej objawy są bardzo różnorodne i zależą od stopnia niedoboru tyroksyny, wieku pacjenta, płci oraz chorób towarzyszących. Lewotyroksyna jest najczęściej stosowanym lekiem w niedoczynności tarczycy u większości chorych, niezależnie od przyczyny. Leczenie tyroksyną powinno prowadzić do klinicznej i biochemicznej eutyreozy, czyli stanu klinicznego wyrównania czynności tarczycy, a monitorowanie leczenia oparte jest na oznaczeniach stężenia TSH (tyreotropiny) we krwi, której stężenie docelowe zależy od przyczyny i ciężkości niedoczynności tarczycy, wieku chorego, masy ciała oraz chorób towarzyszących. Nie ma zatem jednego uniwersalnego sposobu postępowania terapeutycznego u chorych z niedoczynnością tarczycy. 

Regulacja wydzielania hormonów tarczycy

Czynność tarczycy podlega typowej regulacji hormonalnej odbywającej się na zasadzie ujemnego sprzężenia zwrotnego. W podwzgórzu wydzielana jest tyreoliberyna (TRH), która pobudza przedni płat przysadki do syntezy TSH, czyli tyreotropiny, która jest hormonem tropowym dla gruczołu tarczycowego. Pod jej wpływem tarczyca produkuje i wydziela do krwiobiegu tyroksynę (T4) i trijodotyroninę. Do syntezy hormonów tarczycy niezbędny jest jod, który organizm pobiera głównie z pożywienia. Tyroksyna zawiera 4 atomy jodu (stąd skrót T4), natomiast trijodotyronina – 3 atomy (T3). Około 90% T3 i T4 w krwiobiegu związane jest z białkami transportującymi – TBG (globuliną wiążącą tyroksynę), TTR (transtyretyną) oraz albuminami. Zmian...