Artykuł przedstawia przypadek 41-letniej pacjentki z wieloletnią cukrzycą typu 1, z dobrym wyrównaniem metabolicznym, z utrzymującą się hiponatremią oraz wysokim wskaźnikiem albumina/kreatynina. Celem pracy jest zwrócenie uwagi na konieczność przeprowadzenia szerokiej diagnostyki również w kierunku innych chorób autoimmunologicznych u pacjentów z cukrzycą typu 1, u których występują nietypowe objawy.
Autor: Paulina Ząbek- Piekarz
Semaglutyd to jeden z analogów glukagonopodobnego peptydu 1 stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, a także w farmakologicznym leczeniu otyłości. Występuje on w dwóch postaciach: podawanej podskórnie raz w tygodniu oraz w postaci doustnej. Jest lekiem o silnym potencjale hipoglikemizującym, wpływa na obniżenie hemoglobiny glikowanej o ok. 1,5–1,8%, a także powoduje redukcję łaknienia, co prowadzi do spadku masy ciała. Dodatkowo wywiera korzystny wpływ na układ sercowo- -naczyniowy, obniżając ryzyko wystąpienia poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Lek ten wykazuje także działanie nefroprotekcyjne. Semaglutyd jest bezpieczny w aspekcie ryzyka hipoglikemii, szczególnie jeśli stosowany jest w monoterapii. W przypadku leczenia skojarzonego semaglutydem z pochodną sulfonylomocznika czy insuliną konieczna jest najczęściej redukcja dawek tych leków. Do najczęstszych objawów niepożądanych należą dolegliwości żołądkowo-jelitowe, najczęściej ustępujące z czasem.
Cukrzyca, ze względu na ogromne tempo wzrostu zachorowań, została uznana przez Światową Organizację Zdrowia za pierwszą niezakaźną chorobę, która przybiera rozmiary epidemii. Według ostatnich danych cukrzyca dotyczy 537 mln osób, a przewiduje się, że w 2030 r. dotkniętych tą chorobą będzie 643 mln osób. Istnieje wiele dowodów potwierdzających, że osiągnięcie prawidłowego wyrównania glikemii już na początku choroby przekłada się na poprawę rokowania u pacjentów z cukrzycą. Celem pracy jest omówienie postępowania terapeutycznego u chorego ze świeżym rozpoznaniem cukrzycy typu 2.
W ostatniej dekadzie obserwujemy ogromny postęp w zakresie farmakoterapii cukrzycy typu 2. Badania kliniczne dotyczące inhibitorów SGLT2 wśród chorych z cukrzycą pozwoliły na odkrycie innych korzystnych działań tych leków u chorych bez cukrzycy typu 2, co przełożyło się na zmiany w charakterystyce produktów leczniczych oraz zaleceniach towarzystw naukowych: diabetologicznych, kardiologicznych i nefrologicznych. Niestety, zastosowanie nowych leków ciągle nie jest powszechne. Inercja terapeutyczna, którą obserwujemy, stanowi jedną z głównych przyczyn nieoptymalnej terapii. Celem pracy jest przedstawienie dowodów na korzyści płynące ze stosowania inhibitorów SGLT2 oraz przybliżenie nowych zaleceń towarzystw naukowych, co być może przyczyni się do ich wdrażania w odpowiednim momencie terapii.