Dołącz do czytelników
Brak wyników

Diabetologia

3 grudnia 2018

NR 16 (Październik 2018)

Inhibitor DPP-4 czy inhibitor SGLT-2 u pacjenta z niekontrolowaną glikemią leczonego metforminą

0 2807

Do niedawna możliwości leczenia cukrzycy typu 2 z użyciem leków doustnych ograniczały się do zaledwie kilku grup leków, z czego znakomita większość pacjentów przyjmowała metforminę oraz pochodne sulfonylomocznika. Postęp, jaki dokonał się w ciągu ostatnich kilku lat, rozpowszechnienie nowych grup leków i zmniejszenie się kosztów kuracji pozwalają na stosowanie najlepszych metod u coraz szerszego grona pacjentów. Stawia to lekarzy prowadzących terapię cukrzycy przed wyborem, który z nowych doustnych leków przeciwcukrzycowych – gliptynę czy flozynę – powinni zastosować i jakie aspekty należy mieć na względzie przy podejmowaniu tej decyzji.

Cukrzyca jest chorobą metaboliczną, która dotyka coraz większą liczbę ludzi na całym świecie. Szacuje się, że z każdym rokiem liczba chorych wzrasta o 2,5%. W Polsce cierpi na nią ok. 3,5 miliona osób (ok. 1 miliona przypadków cukrzycy pozostaje niezdiagnozowanych). 
Zdecydowaną większość chorujących na cukrzycę stanowią pacjenci z typem 2 (85–90% wszystkich przypadków cukrzycy), która dominuje w dorosłym wieku. W jej etiologii obok stopniowego uszkadzania komórek β trzustki wskazuje się w głównej mierze na wzrost insulinooporności wiążący się z nieprawidłowym stylem życia i otyłością. Postęp cywilizacyjny, mała aktywność fizyczna oraz zarzucenie prawidłowych zwyczajów żywieniowych jest przyczyną obserwowanego wzrostu częstości występowania cukrzycy typu 2. Podstawą leczenia są leki doustne. Insulinoterapia stosowana jest w zaawansowanych stadiach choroby oraz w stanach ostrych.

POLECAMY

Leczenie

W strategii postępowania przedstawionej w zaleceniach Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego (PTD) z 2018 r. niezmiennie wskazuje się na metforminę jako pierwszy lek, który należy zastosować u chorego ze świeżo rozpoznaną cukrzycą typu 2. Pochodna biguanidu wpływa korzystnie na gospodarkę węglowodanową przez zwiększenie wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz zmniejszenie glukoneogenezy. Uważa się, że powinna ona być stosowana na każdym etapie leczenia, pod warunkiem że jest dobrze tolerowana i nie ma przeciwwskazań do jej stosowania. Gdy podczas terapii metforminą nie udaje się osiągnąć zadowalających parametrów wyrównania, należy zintensyfikować leczenie. Decyzji tej nie należy odwlekać i jeśli po 3–6 miesiącach terapia okazuje się niewystarczająca, należy dołączyć kolejny lek doustny, analog glukagonopodobnego peptydu typu 1 (glukagon-like peptide 1 –  GLP-1)  bądź insulinę. Oczywiście gdy wartości glikemii już w momencie rozpoznania są znacznie podwyższone, a odsetek hemoglobiny glikowanej (HbA1c) przekracza 9%, farmakoterapia skojarzona powinna być stosowana od chwili rozpoznania. Zalecenia PTD pozostawiają lekarzowi prowadzącemu dowolność w wyborze sposobu intensyfikacji terapii wynikającą z zasady indywidualizacji postępowania leczniczego. Zwraca się jednak uwagę, że inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego typu 2 (sodium-glucose linked transporter 2 – SGLT-2) oraz analogi GLP-1 ze względu na korzystny wpływ na układ sercowo-naczyniowy  zdają się szczególnie wskazane u osób z grup ryzyka. Najczęściej dodawanym lekiem do metforminy są pochodne sulfonylomocznika (gliklazyd i glimepiryd) – wynika to głównie z ich wieloletniej obecności na rynku i niskiej ceny. Terapia z użyciem tych leków obarczona jest jednak ryzykiem hipoglikemii, zwiększeniem masy ciała oraz wzrostem ryzyka sercowo-naczyniowego. Mając na uwadze postęp w terapii cukrzycy lekami doustnymi, warto rozważyć kurację lekami o zdecydowanie lepszej charakterys...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Choroby Cywilizacyjne w Praktyce Lekarskiej – Kardiologia i diabetologia"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • Zniżki w konferencjach organizowanych przez redakcję
  • ...i wiele więcej!

Przypisy