Nebiwolol w leczeniu nadciśnienia tętniczego

Zaktualizowane Wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC) z 2024 r. odzwierciedlają zmianę w podejściu do problemu nadciśnienia tętniczego, podkreślając, że ryzyko sercowo-naczyniowe rośnie w sposób ciągły wraz ze wzrostem wartości ciśnienia tętniczego, a nie wyłącznie po przekroczeniu arbitralnie wyznaczonego progu diagnostycznego [1]. Utrzymano klasyczną definicję nadciśnienia jako wartości skurczowego ciśnienia ≥ 140 mmHg i/lub rozkurczowego ≥ 90 mmHg. Wprowadzono dodatkowo kategorię „podwyższonego ciśnienia tętniczego”, obejmującą zakres 120–139/70–89 mmHg. Warto dodać, że u pacjentów leczonych farmakologicznie dążymy do docelowego skurczowego ciśnienia tętniczego w przedziale 120–129 mmHg. Jednocześnie należy podkreślić konieczność indywidualizacji terapii oraz celów terapeutycznych w zależności od wieku, tolerancji leczenia oraz profilu klinicznego chorego [1].

Skuteczne leczenie hipotensyjne u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem tętniczym i nadciśnieniem pozwala na redukcję ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonów oraz poprawę jakości życia. Jednocześnie konieczna jest kompleksowa kontrola współistniejących czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu, zaburzenia gospodarki węglowodanowej czy dyslipidemia. Wytyczne ESC konsekwentnie podkreślają fundamentalną rolę interwencji niefarmakologicznych jako podstawy prewencji pierwotnej i wtórnej, niezależnie od wdrażanego leczenia farmakologicznego [1].

W farmakoterapii nadciśnienia tętniczego najsilniejsze dowody na redukcję ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonów dotyczą inhibitorów konwertazy angiotensyny, antagonistów receptora angiotensyny II, antagonistów kanałów wapniowych oraz diuretyków tiazydowych i tiazydopodobnych [1, 2]. B-adrenolityki zajmują natomiast istotne miejsce w wybranych wskaz...