Choroba wieńcowa (ang. coronary artery disease – CAD) i nadciśnienie tętnicze (NT) należą do głównych przyczyn chorobowości i umieralności sercowo-naczyniowej. Współwystępowanie CAD i NT ma charakter „wzmacniający”: utrwalone podwyższenie ciśnienia tętniczego promuje uszkodzenie śródbłonka, stres oksydacyjny, remodeling naczyń oraz wzrost sztywności aorty, co sprzyja progresji miażdżycy i destabilizacji blaszki. Jednocześnie zwiększa obciążenie następcze lewej komory, nasila przerost i zaburzenia relaksacji oraz podnosi zapotrzebowanie na tlen. W CAD skutkuje to łatwiejszym występowaniem niedokrwienia, gorszą tolerancją wysiłku oraz wzrostem ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych.
Wytyczne europejskie dotyczące nadciśnienia tętniczego oraz przewlekłych zespołów wieńcowych akcentują konieczność kompleksowej prewencji i leczenia ukierunkowanego na ryzyko: kontrolę ciśnienia, modyfikację czynników ryzyka, terapię hipolipemizującą i przeciwpłytkową (według wskazań) oraz leczenie przeciwdławicowe. W praktyce klinicznej wybór terapii hipotensyjnej u pacjenta z CAD powinien uwzględniać:
- profil hemodynamiczny [SBP (ang. systolic blood pressure – ciśnienie skurczowe/DBP (ang. diastolic blood pressure – ciśnienie rozkurczowe), ciśnienie tętna],
- częstość rytmu serca (ang. heart rate – HR),
- nasilenie objawów dławicowych,
- współchorobowość (niewydolność serca, arytmia, cukrzyca, choroba naczyń obwodowych),
- tolerancję terapii i adherencję.
W ostatnich latach zwraca się również uwagę na znaczenie tzw. residual cardiovascular risk u pacjentów z jednocześnie występującą chorobą wieńcową i nad...
Dołącz do grona specjalistów, którzy stale pogłębiają swoją wiedzę
Co trzy miesiące otrzymuj sprawdzone narzędzie i artykuły tworzone przez ekspertów-praktyków. Pogłębiaj wiedzę, pracuj sprawniej i bądź przygotowany na najbardziej skomplikowane przypadki.
