Współistnienie choroby wieńcowej (CAD) i nadciśnienia tętniczego (NT) należy do najczęstszych scenariuszy klinicznych w praktyce kardiologicznej. Nadciśnienie tętnicze przyspiesza progresję miażdżycy, nasila dysfunkcję śródbłonka i sztywność tętnic, zwiększa obciążenie następcze oraz zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, a tym samym u chorych z CAD sprzyja objawom niedokrwienia oraz wzrostowi ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych. Nowoczesne postępowanie wymaga równoległego osiągnięcia docelowych wartości ciśnienia tętniczego oraz skutecznej kontroli częstości rytmu serca (HR), a także objawów dławicowych, przy zachowaniu bezpieczeństwa hemodynamicznego (m.in. unikanie nadmiernego spadku ciśnienia rozkurczowego u pacjentów z zaawansowaną chorobą wieńcową). B-adrenolityki stanowią ważną klasę leków w tej populacji, szczególnie u pacjentów z tachykardią, dławicą piersiową oraz po zawale serca. Nebiwolol jest wysoce selektywnym β1-adrenolitykiem trzeciej generacji o dodatkowym działaniu wazodylatacyjnym zależnym od tlenku azotu (NO), co może sprzyjać poprawie funkcji śródbłonka i korzystniejszemu profilowi hemodynamicznemu. Celem pracy jest przedstawienie praktycznych przesłanek stosowania nebiwololu w dawce 10 mg u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca oraz nadciśnieniem tętniczym. Ważnym aspektem pracy jest również omówienie mechanizmów działania i miejsca w strategiach zgodnych z wytycznymi oraz wskazanie zasad dawkowania oraz monitorowania terapii.
Autor: Lucyna Woźnicka-Leśkiewicz
Dyslipidemia, definiowana jako nieprawidłowy poziom lipidów we krwi, jest jednym z kluczowych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (ang. cardiovascular diseases – CVD), między innymi miażdżycy, zawału serca oraz udaru mózgu. Nowe wytyczne wprowadzają istotne zmiany w diagnostyce, leczeniu oraz strategiach prewencji, które mają na celu zmniejszenie ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych u naszych pacjentów.