Jak prowadzić leczenie przeciwzakrzepowe u pacjenta rok po zawale serca?

Kardiologia

Choroby sercowo-naczyniowe pozostają główną przyczyną zgonów w Polsce, a ostry zespół wieńcowy stanowi istotny element tego obciążenia. Mimo znaczącego postępu w leczeniu ostrej fazy zawału serca, kluczowym wyzwaniem pozostaje długoterminowa prewencja zdarzeń sercowo- -naczyniowych. Po upływie 12 miesięcy od incydentu niedokrwiennego standardowa terapia przeciw- płytkowa może być modyfikowana w zależności od bilansu ryzyka niedokrwienia i krwawienia. U pacjentów wysokiego ryzyka niedokrwiennego możliwe jest rozważenie strategii przedłużonej terapii, w tym zastosowania rywaroksabanu w dawce 2 × 2,5 mg w skojarzeniu z kwasem acetylo- salicylowym. Podejście to, oparte na wynikach badania COMPASS, pozwala na redukcję ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych kosztem zwiększonego ryzyka krwawień. Kluczowe znaczenie ma właściwa selekcja chorych oraz indywidualizacja decyzji terapeutycznej.

Choroby układu sercowo-naczyniowego pozostają w Polsce najważniejszą przyczyną zgonów, a skala problemu nie maleje do poziomu, który pozwalałby uznać wtórną prewencję za temat drugoplanowy. Według danych Głównego Urzędu Statystycznego choroby układu krążenia odpowiadały w 2024 r. za 169,2 tys. zgonów, czyli 36% wszystkich zgonów. Z kolei w ogólnopolskim raporcie kardiologicznym za 2024 r. odnotowano 105 352 hospitalizacje w oddziałach kardiologicznych z powodu ostrych zespołów wieńcowych (OZW), co dobrze oddaje kliniczny ciężar problemu [1, 2]. 
Współczesna kardiologia interwencyjna potrafi bardzo skutecznie leczyć chorych z ostrą fazą zawału, ale historia chorego nie kończy się w momencie wypisu. Po 12 miesiącach od incydentu należy ponownie ocenić ryzyko niedokrwienne i krwotoczne oraz zdecydować, czy wystarczy monoterapia kwasem acetylosalicylowym (ang. acetylsalicylic acid – ASA), czy też pacjent należy do grupy, u której warto rozważyć przedłużoną intensyfikację leczenia przeciwzakrzepowego. Wytyczne wskazują, że u chorych z wysokim ryzykiem niedokrwiennym i bez wysokiego ryzyka krwawienia można rozważyć wydłużoną terapię z użyciem drugiego leku przeciwzakrzepowego, w tym tikagreloru, prasugrelu, klopidogrelu lub rywaroksabanu 2,5 mg dwa razy dziennie w połączeniu z ASA (tab. 1) [3, 4]. 
Rywaroksaban w dawce naczyniowej 2,5 mg dwa razy dziennie z ASA jest strategią tzw. dual pathway inhibition, czyli jednoczesnego hamowania aktywacji płytek i generacji trombiny. Jej miejsce w praktyce wynika przede wszystkim z badania COMPASS, które wykazało redukcję złożonego punktu końcowego obejmującego zgon sercowo-naczyniowy, udar lub zawał mięśnia sercowego kosztem wzrostu częstości dużych krwawień. Co istotne, nie wykazano istotnego wzrostu krwawień śmiertelnych ani śródczaszkowych [4–6]. 
Jednakże trzeba dodać, że COMPASS nie był badaniem zaprojektowanym wyłącznie dla chorych dokładnie rok po zawale. Było to badanie populacji ze stabilną miażdżycą, głównie z przewlekłym zespołem wieńcowym i/lub chorobą tętnic obwodo...

Wybierz subskrypcję dla siebie i czytaj tak, jak lubisz!

CHCĘ KUPIĆ

Dołącz do grona specjalistów, którzy stale pogłębiają swoją wiedzę

Co trzy miesiące otrzymuj sprawdzone narzędzie i artykuły tworzone przez ekspertów-praktyków. Pogłębiaj wiedzę, pracuj sprawniej i bądź przygotowany na najbardziej skomplikowane przypadki.

4 numery w roku
44 wydania archiwalne
350+ specjalistycznych artykułów
aktualne doniesienia
Dołącz do grona specjalistów, którzy stale pogłębiają swoją wiedzę

Przypisy

    POZNAJ PUBLIKACJE Z NASZEJ KSIĘGARNI