Definicja, epidemiologia i patofizjologia rany przewlekłej
Do dziś nie ustalono jednoznacznej definicji rany przewlekłej. Podstawowym kryterium jest brak wygojenia lub redukcja powierzchni rany o mniej niż połowa w czasie 4–6 tygodni. Częstość występowania tego problemu w różnych populacjach różni się. Uważa się, że dotyczy ok. 1% ogółu ludności, zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Mediana wieku według różnych statystyk znajduje się w 8 dekadzie życia. Wśród najczęstszych postaci klinicznych wyróżnia się: owrzodzenia żylne goleni (ang. venous leg ulcer – VLU) – 75% (Ryc. 1), rany goleni na tle niedokrwienia (ang. arterial ulcer – AU) – 14%, owrzodzenia stopy cukrzycowej (ang. diabetic foot ulcer – DFU) – 5% (Ryc. 2) i inne rany przewlekłe, jak odleżyny (ang. pressure ulcer – PU), rany immunologiczne, pyoderma gangrenosum, owrzodzenia nowotworowe czy rany pourazowe. Zdarza się, że rana przewlekła jest wynikiem współistnienia kilku wyżej wymienionych zaburzeń. Szacunkowy czas gojenia tych ran wynosi dla żylnych ran podudzi i odleżyn ponad pół roku, a owrzodzeń stopy cukrzycowej nawet dłużej. Wydłużone gojenie zachodzi m.in. z powodu nieprawidłowego następowania umownych faz gojenia: koagulacji, zapalnej, migracji i proliferacji oraz remodelingu. W przypadku ran ostrych i prawidłowego gojenia następują one po sobie sekwencyjnie, rana przewlekła charakteryzuje się z kolei nielinearnym i zaburzonym następowaniem tych faz, a w szczególności przedłużeniem fazy zapalnej, co jest spowodowane m.in. nieprawidłowym stężeniem uczestniczącym w procesie gojenia metaloprotei...
Dołącz do grona specjalistów, którzy stale pogłębiają swoją wiedzę
Co trzy miesiące otrzymuj sprawdzone narzędzie i artykuły tworzone przez ekspertów-praktyków. Pogłębiaj wiedzę, pracuj sprawniej i bądź przygotowany na najbardziej skomplikowane przypadki.
