Liczba osób z cukrzycą typu 2 (DM2) na świecie przekroczyła 580 milionów [1], co czyni z tej choroby jedno z najpoważniejszych wyzwań zdrowotnych we współczesnej medycynie. Pomimo dostępności szerokiej gamy leków hipoglikemizujących znaczna część pacjentów nie osiąga zalecanych celów terapeutycznych [2] i jest narażona na rozwój powikłań mikro- i makronaczyniowych. Szczególne wyzwanie stanowią chorzy z HbA1c ≥ 8,5%, u których tradycyjny model leczenia sekwencyjnego może opóźniać uzyskanie adekwatnej kontroli glikemii, a intensyfikację leczenia często ograniczają bariery i inercja terapeutyczna związane m.in. ze złożonością schematów i obawami dotyczącymi insulinoterapii [3].
POLECAMY
Gotowe połączenia lekowe o stałej proporcji (ang. fixed-ratio combinations – FRC), zawierające insulinę bazową oraz agonistę receptora GLP-1 (GLP-1RA), są innowacyjnym rozwiązaniem terapeutycznym. Pozwalają one na jednoczesne wykorzystanie uzupełniających się mechanizmów działania obu leków przy zachowaniu prostego i wygodnego dla pacjenta dawkowania. Na rynku globalnym dostępne są dwa takie preparaty: połączenie insuliny degludec z liraglutydem (IDegLira) oraz insuliny glargine z liksysenatydem (iGlarLixi), oba stosowane raz na dobę w formie pojedynczej iniekcji. W polskich realiach klinicznych jedynym dostępnym i refundowanym preparatem z tej grupy jest iGlarLixi, czyli Suliqua.
Niniejszy artykuł przedstawia miejsce iGlarLixi w algorytmie leczenia cukrzycy typu 2, ze szczególnym uwzględ-
nieniem pacjentów wymagających uproszczenia terapii przy jednoczesnym utrzymaniu pełnej kontroli glikemii. Omówione zostaną kluczowe wyzwania w intensyfikacji terapii, mechanizm działania iGlarLixi oraz praktyczne aspekty stosowania tej formy leczenia w codziennej praktyce klinicznej.
Wyzwania w intensyfikacji terapii hipoglikemizującej
Niewystarczająca kontrola glikemii pomimo optymalizacji leczenia
Znaczna część chorych z DM2, mimo stosowania maksymalnych dawek doustnych leków hipoglikemizujących (OAD) oraz optymalizacji dawkowania insuliny bazowej, nie osiąga docelowej wartości HbA1c [4]. U pacjentów z wieloletnią cukrzycą i postępującym pogorszeniem funkcji komórek β sama kontrola glikemii na czczo (FPG) często okazuje się niewystarczająca do uzyskania zalecanej wartości HbA1c. Aktualne standardy postępowania jednoznacznie wskazują, że jeżeli dawka insuliny bazowej jest właściwie dostosowana (lub przekracza około
0,5 j./kg m.c./dobę), a cele terapeutyczne nadal nie są osiągane, konieczna jest intensyfikacja leczenia poprzez wdrożenie złożonej terapii iniekcyjnej [5]. Dotychczas klasyczna intensyfikacja insulinoterapii obejmowała dołączenie insuliny posiłkowej (w schemacie basal-plus lub basal-bolus) bądź konwersję na mieszanki insulinowe, zwykle podawane dwa razy na dobę. Choć oba podejścia wykazują wysoką skuteczność hipoglikemizującą, to wiążą się z istotnym obciążeniem dla pacjenta, co w realiach klinicznych prowadzi do opóźniania decyzji o intensyfikacji i suboptymalnego przestrzegania zaleceń.
W tym kontekście preparaty FRC stanowią prostą i wysoce skuteczną alternatywę dla mieszanek insulinowych oraz bardziej złożonych schematów insulinoterapii. Pozwalają na skuteczną intensyfikację leczenia bez zwiększania liczby codziennych iniekcji, zmniejszając obciążenie terapią i ułatwiając przełamanie barier związanych z jej intensyfikacją.
W badaniu LixiLan-O, przeprowadzonym u pacjentów z DM2 niewystarczająco kontrolowaną za pomocą OAD, terapia iGlarLixi prowadziła do większej redukcji HbA1c niż stosowanie samej...
Dołącz do grona specjalistów, którzy stale pogłębiają swoją wiedzę
Co trzy miesiące otrzymuj sprawdzone narzędzie i artykuły tworzone przez ekspertów-praktyków. Pogłębiaj wiedzę, pracuj sprawniej i bądź przygotowany na najbardziej skomplikowane przypadki.
