Przewlekła niewydolność serca (ang. chronic heart failure – CHF) jest postępującym zespołem klinicznym o złożonej patofizjologii, w której kluczową rolę odgrywa nadmierna aktywacja układów neurohormonalnych prowadząca do niekorzystnego remodelingu mięśnia sercowego i pogorszenia jego funkcji. Wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego z 2023 r. rekomendują szybkie wdrożenie terapii opartej na czterech filarach: inhibitorach układu renina–angio-
tensyna–aldosteron (ACEI/ARNI), β-adrenolitykach, antagonistach receptora mineralokortykoidowego oraz inhibitorach SGLT2. Każda z wymienionych grup leków oddziałuje na odmienne mechanizmy patofizjologiczne, co przekłada się na efekt synergistyczny obejmujący stabilizację hemodynamiczną, ograniczenie apoptozy kardiomiocytów, zahamowanie włóknienia i przerostu lewej komory, poprawę metabolizmu energetycznego mięśnia sercowego oraz spowolnienie progresji niewydolności nerek. Zastosowanie kompleksowego schematu leczenia wiąże się z ponad 70-procentową redukcją śmiertelności, zmniejszeniem częstości hospitalizacji oraz istotną poprawą jakości życia pacjentów z CHF, co czyni ten model aktualnym standardem postępowania.
Autor: Katarzyna Mitręga
Choroby sercowo-naczyniowe pozostają główną przyczyną zgonów w Polsce i na świecie, a kluczową rolę w ich prewencji odgrywa kontrola dyslipidemii i nadciśnienia tętniczego. Rosuwastatyna, statyna o wysokiej skuteczności, skutecznie obniża stężenie cholesterolu LDL, o średnio 50% redukując ryzyko zawału serca i udaru mózgu. W codziennej praktyce klinicznej coraz częściej stosuje się preparaty złożone (ang. single pill combinations – SPC) zawierające rosuwastatynę w połączeniu z ezetymibem, amlodypiną, walsartanem lub kwasem acetylosalicylowym. Kombinacje te umożliwiają jednoczesną kontrolę wielu czynników ryzyka, zapewniając synergiczny efekt terapeutyczny, tj. obniżenie stężenia LDL-C nawet o 65% w połączeniu z ezetymibem. Główne zalety SPC to znacząca poprawa adherencji pacjentów, większa wytrwałość w terapii, szybsze osiąganie celów terapeutycznych oraz zmniejszenie ryzyka działań niepożądanych. Preparaty oparte na kombinacjach statyny z ezetymibem lub lekami hipotensyjnymi są szczególnie wartościowe u pacjentów z wielochorobowością, tj. współwystępującą dyslipidemią z nadciśnieniem tętniczym, jak również u chorych z przewlekłym zespołem wieńcowym lub po incydentach niedokrwiennych w zakresie ośrodkowego układu nerwowego (statyna w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym). Aktualne wytyczne Europejskiego i Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego rekomendują i promują wczesne wprowadzanie SPC w prewencji pierwotnej oraz wtórnej chorób układu sercowo-naczyniowego. W praktyce klinicznej umożliwiają one uproszczenie schematu terapeutycznego, redukcję kosztów leczenia i wystąpienia ewentualnych powikłań oraz poprawę rokowania. Preparaty złożone z rosuwastatyną stanowią zatem nowoczesne, efektywne narzędzie w codziennym postępowaniu z pacjentami wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego.